Αυτός που βλέπεις στην φωτογραφία είναι ο Βασίλης Ασημακόπουλος. Με το μακρύ του χέρι μου δείχνει γελώντας το πτυχίο Νομικής του παππού του από το μακρινό 1934. Αυτό που μου επισημαίνει, καμαρώνοντας, είναι ότι πάνω στον πάπυρο δεν αναγράφεται η φράση «Βασίλειον της Ελλάδος» αλλά «Ελληνική Δημοκρατία» υπενθυμίζοντάς μου ένα μικρό μεσοπολεμικό διάστημα που η χώρα είχε απαλλαγεί από τον θρόνο.

Τον Βασίλη τον ξέρω πολλά χρόνια, ως δικηγόρο, πολιτικό επιστήμονα, διδάσκοντα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης στο τμήμα των Πολιτικών Επιστημών και κυρίως ως φίλο. Έχουμε συζητήσει από βαθιά πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα, μέχρι πιπεράτα παραπολιτικά με την ίδια ζέση και το ίδιο πάθος. Κάθε φορά που τον προκαλούσα με τις επίμονες ερωτήσεις μου να μιλήσουμε για κάποιο θέμα, ακόμα κι αν είχε πολλή δουλειά, υπέκυπτε στο ίδιο του το πάθος και ξεκινούσε να μου μιλάει για όλα αυτά που μας απασχολούσαν. Δεν είχε όμως το ύφος και την προσέγγιση των παραδοσιακών πανεπιστημιακών στην Ελλάδα, που φοβούνται και θα κάνουν τα πάντα για μην πέσουν από το τεντωμένο σκοινί της αυθεντίας τους, αλλά αντιθέτως ρωτούσε και ήθελε να μαθαίνει πχ «Στις ΗΠΑ τι γίνεται;»,  «Τι λένε αυτοί για το τάδε;». Κι εγώ προσπαθούσα να απαντήσω όσο πιο έγκυρα γινόταν, τιμώντας την στάση του να με βλέπει σαν ισάξιο συνομιλητή. Από όλα αυτά ένιωθα ότι πλούτιζα, αφαιμάσσοντας μία γάργαρη και καθαρή πηγή γνώσης και ερμηνείας του κόσμου.

Μία τέτοια συζήτηση επιχειρούμε να δημοσιεύσουμε μέσω αυτής της συνέντευξης, με θέμα την Αριστερά και την Κεντροαριστερά στην Ελλάδα και τον κόσμο, τη σχέση ΠΑΣΟΚ-ΕΛ.Α.Σ. την αποτυχία του ΠΑΣΟΚ να ανέβει δημοσκοπικά μέχρι στιγμής, τον ρόλο του Αλέξη Τσίπρα στην διαμόρφωση του χώρου, τα σύγχρονα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η Αριστερά αν θέλει να διεκδικήσει κάτι καλύτερο, τα κρίσιμα προβλήματα της χώρας μας, αλλά και το μέλλον του κομματικού φαινομένου.

*Ο Βασίλης Ασημακόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας και μαχόμενος δικηγόρος, ασχολούμενος με το Εργατικό Δίκαιο. Σπούδασε Νομικά στο ΕΚΠΑ και Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Διδάκτωρ Πολιτικής Κοινωνιολογίας. Εντεταλμένος Διδασκαλίας στο Τμήμα  Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Τα διδακτικά και ερευνητικά του πεδία είναι κυρίως στο αντικείμενο της συγκριτικής πολιτικής, των κομματικών συστημάτων και κομματικών οικογενειών, της πολιτικής κοινωνιολογίας και ιστορίας. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε συλλογικούς τόμους, επιστημονικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες. Είναι συγγραφέας των βιβλίων : Πορεία Αριστερά. Επισημάνσεις και εκτιμήσεις για την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και άλλες ιστορίες (Γόρδιος 2016), Πρώτη Φορά Αριστερά. Αντιθέσεις, αντιφάσεις, εσωτερικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-1990 και οι βάσεις του πολιτικού μεταμορφισμού του (Gutenberg 2024), Οι Σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα. Κομματικές οικογένειες και κομματικά συστήματα σε συγκριτική προοπτική. Σκέψεις για την ελληνική περίπτωση (Παπαζήση 2025).  Έχει επιμεληθεί σε συνεργασία με τον Χρύσανθο Τάσση, τον συλλογικό τόμο : ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική Οργάνωση-Ιδεολογικές Μετατοπίσεις-Κυβερνητικές Πολιτικές (Gutenberg 2018), σε συνεργασία με τον Λουκά Αξελό τον συλλογικό τόμο Η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία 1974-2024 (Στοχαστής, 2025).   Είναι μέλος του επιστημονικού δικτύου «Πανελλήνιοι Διάλογοι».  

The post Β. Ασημακόπουλος: Τα κόμματα πρέπει να δίνουν απαντήσεις ορθού λόγου κι όχι εμμονικές αυτοδικαιώσεις appeared first on Συν-ουσία.

Όλο αυτό το πείραμα της αμαλγαμάτωσης διαφορετικών ελευθεριών από όλο τον κόσμο φτάνει πάλι στο μηδενικό στάδιο, αν όχι και πιο κάτω. Ήταν όμως αυτές ελευθερίες; Η εικόνα και το αφήγημα που η “Γη της Επαγγελίας” έδινε σε μας τους παρίες του πλανήτη, ήταν μιας χώρας που ελεύθερα συναντιούνται άνθρωποι άλλων πολιτισμών, τάξεων, θρησκειών και μπαίνουν σε έναν στίβο όπου ο καθένας αν εργαστεί, μπορεί να πετύχει. Τι πράγματι όμως ισχύει από αυτό το αφήγημα; Ο θεσμός της δουλείας τόσο σε διάρκεια όσο και σε ένταση δημιούργησε ένα βαθύ συλλογικό τραύμα σε ένα τεράστιο κομμάτι του πληθυσμού που έφερε στις πλάτες του την αγροτική παραγωγή αυτής της αχανούς χώρας. Ποιοι ήταν πραγματικά ελεύθεροι; Οι δουλοκτήτες. Αυτοί που έφτιαξαν, αυτοί που ρύθμισαν το πώς θα λειτουργεί αυτή η χώρα. Η τράπουλα είχε ήδη σημαδευτεί. Οι λαοί που έφταναν εκεί δεν επιδίδοντο σε έναν ελεύθερο ανταγωνισμό για το ποιος θα προσφέρει περισσότερα στην νέα αυτή πολυπολιτισμική κοινωνία, παρά γίνονταν ακόμα πιο κλειστοί. Δεν αλληλεπιδρούσαν πραγματικά μεταξύ τους. Δεν αναμειγνύοντο. Δημιουργούσαν εθνοτικές συνοικίες, οργανώσεις, μαφίες, “λόμπι”, οι οποίες συναλλάσσονταν με την εξουσία με όρους χρήματος, συμφέροντος και εξυπηρέτησης. “Κάνε μου αυτό, και όλη η ……… (βάλε όποια εθνικότητα θέλεις) θα σε ψηφίσει σύσσωμη.”.

Η κοινωνία αυτή δεν ελευθέρωσε κανέναν λαό που πήγε εκεί. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Διατήρησε στο ακέραιο τις ταξικές (αν)ισορροπίες όπως αυτές υφίσταντο στην Ευρώπη. Είσαι Ιταλός ή Έλληνας, προερχόμενος από τον φτωχό και παρακμάζοντα ευρωπαϊκό Νότο; Θα είσαι το ίδιο εδώ. Έρχεσαι από βορειότερα; Η τύχη σου θα είναι λίγο καλύτερη. Όλα αυτά υπό την αίρεση ότι δεν είσαι ήδη μέλος της άρχουσας τάξης στην χώρα σου. Τότε είσαι ευπρόσδεκτος να έρθεις εδώ και να μας βοηθήσεις να επηρεάζουμε το εκλογικό σώμα με το οποίο μοιράζεσαι την ίδια καταγωγή.

Όλα αυτά και σε συνδυασμό με την ίδρυση των μυστικών υπηρεσιών και την δράση του βαθέως κράτους, αφήνουν μικρά περιθώρια για οποιαδήποτε άλλη πορεία της ιστορίας όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στις υπόλοιπες παροικίες της, στις οποίες συγκαταλέγω και την χώρα μας. Από εκεί παίρνουνε παράδειγμα και οι δικοί μας τοπικοί κοτζαμπάσηδες που ακολουθούν πιστά το νον πέιπερ, ρίχνοντας πάντα μέσα στην κατσαρόλα, αυτό το ακαταμάχητο ελληνικό ταπεραμέντο. Κι αυτοί παρεμβαίνουν για να απολύονται κωμικοί, των οποίων η επιδραστικότητα είναι στη Δύση της. Δεν θέλουν όμως τίποτα που έστω να αλλάζει την ατζέντα που επιβάλλουν. Με τέτοια δύναμη και εξουσία που τους παρέχει η νέα τεχνολογία στον έλεγχο των ζωών των πολιτών, ακόμα και μία κωμικός που επιδερμικά τους κρίνει, αποτελεί αστοχία στην άσκηση του απολυταρχισμού τους. Δεν θα την επιτρέψουν.

Η χώρα μας ως πετ και της Ευρώπης και των ΗΠΑ, αλλά και η Ευρώπη ως πετ των ΗΠΑ, θα ακολουθήσει τις πρακτικές αυτές. Αν δεν τις ακολουθήσει θα της επιβληθούν από πρεσβείες και άλλα ευαγή ιδρύματα του (ψευτο)”προηγμένου” δυτικού κόσμου. Η αλαζονεία των ισχυρών οδηγεί στον γκρεμό και το αλεξίπτωτο της “σωστής πλευράς της ιστορίας” έχει καεί προ πολλού. Η Δύση Δύει και ξέρει ακριβώς γιατί. Δεν μπορεί να κάνει κάτι όμως γι’ αυτό. Το χρήμα είναι πολύ και η πραγματική δημοκρατία επικίνδυνη. Ό,τι αλλάζει τα καθεστηκότα πρέπει να συνθλίβεται. Και η Γη της Ελευθερίας, δημιουργεί έναν κόσμο, που θα λατρεύει τα δεσμά που θα του βάλουν, όσοι απλά ήταν απέναντι στον Δυτικό “πολιτισμό”. Που έταξε, κι έχασε. Και τώρα κάθεται και βλέπει, ανήμπορος, όσο φροντίζει οι “δικοί” του να κάνουν την τελευταία γερή μπάζα.

The post Η Δύση δύει: Το αμ-άγαλμα της Ελευθερίας appeared first on Συν-ουσία.

Τα τρία κουδούνια χτυπούν. Τα φώτα κλείνουν. Στη μέση της σκηνής αυτή η μορφή που είδα και στο προωθητικό υλικό κάθεται πάνω σε ένα σκαμπό. Πετάγονται τα μπούτια της, οι γάμπες της, δύο τεράστια καρούμπαλα στο κεφάλι της και ένας τεράστιος κώλος που στο δεξί κωλομέρι γράφει «ΔΕΞΙ». Κάτι έγραφε και στο αριστερό αλλά δεν φαινόταν καλά. Φορούσε ασημένια τακούνια και ήταν καλυμμένη με καλσόν. Πόσο παραποιεί αυτό το πράγμα τα χαρακτηριστικά του προσώπου! Κάνει ακόμα και το πιο αγγελικό πρόσωπο να μοιάζει άσχημο, ξένο και σιχαμένο. Το καλσόν καλύπτει το στόμα της μορφής και τα μόνα που βγαίνουν από το στόμα της είναι περίεργοι ήχοι. Όσο κάνει διάφορα όπως να με ζαλίζει με το ανοιγόκλειμα των φώτων ή τους εκκωφαντικούς ήχους που τα ηχεία του πρώην σινεμά νυν θεάτρου έκαναν ακόμη πιο ενοχλητικούς, προσπαθεί να μας μιλήσει σε μία γλώσσα μεταξύ ακαταλαβίστικων γαλλικών ελληνικών και γενικά ήχων που κανένας δεν καταλαβαίνει. Παρόλα αυτά αρκετοί γελούν στο κοινό.

Η μόνη συντροφιά του πλάσματος αυτού μία προτομή, η οποία παρακολουθεί σε ένα λάπτοπ κάτι και η μορφή αγαπησιάρικα το αγκαλιάζει και για λίγο ηρεμεί. Όχι για πολύ. Πάει να ξυριστεί με ένα κοπίδι. Αρχίζει και κόβει με ευχαρίστηση το κομμάτι του καλσόν που είναι μπροστά από το στόμα του, προκαλώντας σε εμάς το άγχος που προκαλείται όταν κάποιος παίζει με αιχμηρά αντικείμενα. Όταν τα καταφέρνει και εμείς γεμίζουμε ελπίδα ότι επιτέλους θα το καταλάβουμε, ένα νέο καλσόν του καλύπτει το στόμα και οι κραυγές του θυμίζουν τις προηγούμενες που δεν καταλάβαμε τι σήμαιναν.

Κραυγάζει σαν λύκος στον πλανήτη, βάζει τη μάσκα με κούρεμα και μουστάκι που μας θυμίζει το Τρίτο Ράιχ. Βγάζει τη μάσκα, ακούει σκυλάδικα από μακριά, στα οποία θέλει να έρθει πιο κοντά αλλά δεν μπορεί. Τρελαίνεται. Είναι μόνο.

Είναι μόνο όπως εμείς. Όπως ο μικρός πρίγκηπας, χωρίς λουλούδι να του μιλάει. Μόνο του όπως η Jeanne Dielman. Προσπαθεί με πράξεις καθημερινές να καταφέρει να αντέξει την ύπαρξη. Να καταφέρει να απελευθερωθεί. Μπορεί όμως μόνο του; Μπορεί να το καταφέρει όταν δεν σχετίζεται με άλλα πλάσματα; Υπάρχουν άλλα πλάσματα εκεί που βρίσκεται ή επίτηδες επέλεξε να αποκοπεί; Οι πράξεις του δεν λένε αυτό.

Οι κοινωνίες μας έτσι όπως έχουν δομηθεί, μας καθιστούν τέτοια πλάσματα. Μας έχουν πάρει τη μιλιά, τη συντροφιά και τα ψάχνουμε στα υλικά, αυτά που δεν μιλούν πίσω παρά μας δίνουν την ψευδαίσθηση μιας παρέας που επειδή νιώθουμε ότι μας ακούει, νιώθουμε ότι μας αγαπάει κιόλας.

Κι όμως παλεύουμε. Το πλάσμα κάνει ό,τι μπορεί για να βγει από αυτή την κατάσταση. Να βγάλει τη μάσκα, να μας μεταφέρει την τρέλα που το διατρέχει και να την κάνει κομμάτι του διαλόγου του μαζί μας. Κι εμείς ίσως απαντήσουμε. Ίσως δούμε τους εαυτούς μας σε αυτό. Ίσως κουρνιάσουμε μαζί του, έτσι για λίγο. Μέχρι να μπορέσουμε και όπως αυτό, παλέψουμε να απαλλαγούμε από όσα μας κρύβουν, φοβίζουν και καταπιέζουν: τις μάσκες, αυτά που κλείνουν το στόμα, τα καλσόν, οτιδήποτε.

Σκηνοθεσία, Χορογραφία & Σκηνογραφία: Ευριπίδης Λασκαρίδης
Ερμηνεία: Ευριπίδης Λασκαρίδης
Κοστούμι: Άγγελος Μέντης
Σύμβουλος Σκηνοθέτη: Τατιάνα Μπρε
Σύμβουλος Δραματουργίας: Αλέξανδρος Μιστριώτης
Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μιχόπουλος
Σύμβουλος Φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Μουσικός Συνεργάτης: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτιστική Εγκατάσταση: Μίλτος Αθανασίου
Τεχνικός Διευθυντής: Κωνσταντίνος Μαργκάς
Τεχνικός Φωτισμού: Γιώργος Ιεραπετρίτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Πλέσσα
Ηχητική Εγκατάσταση & Χειρισμός Ήχου: Γιώργος Χάνος
Ειδικές Κατασκευές: Μάριος Σέργιος Ηλιάκης, Ιωάννα Πλέσσα & Μελίνα Τερζάκη
Props & Costume Managers: Κωνσταντίνος Χαλδαίος, Τίμοθι Λασκαράτος
Εκτέλεση Παραγωγής: POLYPLANITY Productions / Βίκυ Στρατάκη και Νίκος Χαραλαμπίδης
Φωτογραφίες: Μίλτος Αθανασίου, Εύη Φυλακτού & Πηνελόπη ΓερασίμουΕπεξεργασία video trailers: Ευριπίδης Λασκαρίδης, Αριστέα Στεφανουδάκη

The post Relic: Μία σκέψη appeared first on Συν-ουσία.

Μέχρι πού φτάνει η ιστορία του Seymour Hersh; Τι δεν μπορεί να αποκαλύψει ο άνθρωπος που αποκάλυψε ορισμένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κυβερνήσεων των ΗΠΑ;

Το κόστος του διαρκούς φόβου είναι βαρύ για όποιο το τρώει το σκατό του κόσμου. Τον Hersh σίγουρα τον τρώει, ακόμη και τώρα, που κατάφερε να είναι αυτός. Αυτός που φοβούνταν οι Πλανητάρχες και οι μεγαλοεκδότες. Μέχρι πού; Έως πότε;

The post Cover-Up: Κόντρα σε όσα ξέρουμε appeared first on Συν-ουσία.

Είναι ένα σοκ. Όχι γιατί θεωρήσαμε ότι ο Μαμντάνι θα φέρει τον σοσιαλισμό στο “Μεγάλο Μήλο”, αλλά γιατί τον προηγούμενο καιρό οι δύο κύριοι αυτοί αντάλλαξαν χαρακτηρισμούς, οι οποίοι ακόμα ηχούν έντονα στα αυτιά όσων παρακολούθησαν την μάχη για την δημαρχία της Νέας Υόρκης. Πώς δέχεσαι κάποιον στον γραφείο σου που πριν δέκα μέρες σε έλεγε δεσπότη και φασίστα; Πώς πάς να συναντήσεις κάποιον που στήριζε ένα σύστημα που σε κατηγορούσε ότι θα φέρεις την τζιχάντ στην πόλη σου επειδή είσαι μουσουλμάνος; Κανείς δεν ξέρει εκτός από τους ίδιους και όσους εμπλέκονται στην εν λόγω συνάντηση.

Κερδισμένος είναι ο Τραμπ. Ένας άνθρωπος που τίποτα δεν λογαριάζει άλλο εκτός από τις μπίζνες του είναι δεδομένο ότι κάτι έχει αποκομίσει από την συνομιλία του αυτή και καθόλου δεν θα με εκπλήξει αν τον επόμενο καιρό δούμε καμία απευθείας ανάθεση για την κατασκευή εργατικών-δημοσίων κατοικιών από εταιρεία του συμφερόντων του Προέδρου ή φιλικής προς τον Πρόεδρο. Επίσης, στρατηγικά και μόνο, δείχνει ότι σε αντίθεση με το Δημοκρατικό Κόμμα που δεν στήριξε ανοιχτά τον εκλεγμένο δήμαρχο και που έχει χάσει όχι μόνο την επαφή με τις μάζες αλλά και με την πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται ότι η τάση των Αμερικανών είναι η αναζήτηση εναλλακτικής ρητορικής την οποία εξέφρασε ο Μαμντάνι. Και ο Τραμπ έσπευσε εν τέλει να την αγκαλιάσει. Επανέρχεται έτσι μετά από μία σειρά πρωτοβουλιών υπέρ των ισχυρών, και κερδίζει πόντους στα λαϊκά στρώματα, τα οποία βλέπουν τον δήμαρχο που εξέλεξε η Νέα Υόρκη και εξήγγειλε ανοιχτά ένα διαφορετικό πρόγραμμα κοινωνικής μέριμνας να στηρίζεται πλήρως από τον Ρεμπουμπλικανό Πρόεδρο.

Ο Μαμντάνι όμως τι κέρδισε; Χρόνο; Πόρους; Συμμαχίες; Όλα αυτά; Και αν κέρδισε τι χρειάστηκε να δώσει; Η εικόνα του δίπλα στον καθήμενο Πρόεδρο των ΗΠΑ με τα χέρια σταυρωμένα μου θύμισε μια φορά που με σήκωσε η δασκάλα στην πέμπτη δημοτικού να πω το μάθημα στην Αγωγή του Πολίτη. Ήταν χαμογελαστός, άνετος και αεράτος. Σαν να το είπε καλά το μάθημα και η δασκάλα να τον επαινούσε μπροστά σε όλη την τάξη. Μπορεί όμως ένας “Δημοκρατικός Σοσιαλιστής” να στέκεται εκεί και να συνομιλεί έτσι με έναν άνθρωπο στην αντίπερα όχθη; Ή μήπως είναι μία η όχθη; Σε μεγάλη μερίδα των υποστηρικτών του αλλά και όσων ήλπιζαν ότι κάποια αλλαγή θα φέρει στην πολιτική ατζέντα, η καχυποψία έχει γίνει λίγο εντονότερη. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι περιπτώσεις των συμβιβασμένων επαναστατών, που με χάρη έπεσαν στην αγκαλιά του συστήματος όταν έφτασε η ώρα να αναλάβουν. Τι μένει λοιπόν;

Μένει να δούμε.

Αλκιβιάδης

The post Η Συνάντηση appeared first on Συν-ουσία.