Είναι ένα σοκ. Όχι γιατί θεωρήσαμε ότι ο Μαμντάνι θα φέρει τον σοσιαλισμό στο “Μεγάλο Μήλο”, αλλά γιατί τον προηγούμενο καιρό οι δύο κύριοι αυτοί αντάλλαξαν χαρακτηρισμούς, οι οποίοι ακόμα ηχούν έντονα στα αυτιά όσων παρακολούθησαν την μάχη για την δημαρχία της Νέας Υόρκης. Πώς δέχεσαι κάποιον στον γραφείο σου που πριν δέκα μέρες σε έλεγε δεσπότη και φασίστα; Πώς πάς να συναντήσεις κάποιον που στήριζε ένα σύστημα που σε κατηγορούσε ότι θα φέρεις την τζιχάντ στην πόλη σου επειδή είσαι μουσουλμάνος; Κανείς δεν ξέρει εκτός από τους ίδιους και όσους εμπλέκονται στην εν λόγω συνάντηση.
Κερδισμένος είναι ο Τραμπ. Ένας άνθρωπος που τίποτα δεν λογαριάζει άλλο εκτός από τις μπίζνες του είναι δεδομένο ότι κάτι έχει αποκομίσει από την συνομιλία του αυτή και καθόλου δεν θα με εκπλήξει αν τον επόμενο καιρό δούμε καμία απευθείας ανάθεση για την κατασκευή εργατικών-δημοσίων κατοικιών από εταιρεία του συμφερόντων του Προέδρου ή φιλικής προς τον Πρόεδρο. Επίσης, στρατηγικά και μόνο, δείχνει ότι σε αντίθεση με το Δημοκρατικό Κόμμα που δεν στήριξε ανοιχτά τον εκλεγμένο δήμαρχο και που έχει χάσει όχι μόνο την επαφή με τις μάζες αλλά και με την πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται ότι η τάση των Αμερικανών είναι η αναζήτηση εναλλακτικής ρητορικής την οποία εξέφρασε ο Μαμντάνι. Και ο Τραμπ έσπευσε εν τέλει να την αγκαλιάσει. Επανέρχεται έτσι μετά από μία σειρά πρωτοβουλιών υπέρ των ισχυρών, και κερδίζει πόντους στα λαϊκά στρώματα, τα οποία βλέπουν τον δήμαρχο που εξέλεξε η Νέα Υόρκη και εξήγγειλε ανοιχτά ένα διαφορετικό πρόγραμμα κοινωνικής μέριμνας να στηρίζεται πλήρως από τον Ρεμπουμπλικανό Πρόεδρο.
Ο Μαμντάνι όμως τι κέρδισε; Χρόνο; Πόρους; Συμμαχίες; Όλα αυτά; Και αν κέρδισε τι χρειάστηκε να δώσει; Η εικόνα του δίπλα στον καθήμενο Πρόεδρο των ΗΠΑ με τα χέρια σταυρωμένα μου θύμισε μια φορά που με σήκωσε η δασκάλα στην πέμπτη δημοτικού να πω το μάθημα στην Αγωγή του Πολίτη. Ήταν χαμογελαστός, άνετος και αεράτος. Σαν να το είπε καλά το μάθημα και η δασκάλα να τον επαινούσε μπροστά σε όλη την τάξη. Μπορεί όμως ένας “Δημοκρατικός Σοσιαλιστής” να στέκεται εκεί και να συνομιλεί έτσι με έναν άνθρωπο στην αντίπερα όχθη; Ή μήπως είναι μία η όχθη; Σε μεγάλη μερίδα των υποστηρικτών του αλλά και όσων ήλπιζαν ότι κάποια αλλαγή θα φέρει στην πολιτική ατζέντα, η καχυποψία έχει γίνει λίγο εντονότερη. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι περιπτώσεις των συμβιβασμένων επαναστατών, που με χάρη έπεσαν στην αγκαλιά του συστήματος όταν έφτασε η ώρα να αναλάβουν. Τι μένει λοιπόν;
Μένει να δούμε.
Αλκιβιάδης