Τι με κρατάει; Δεν ξέρω. Ό,τι και να είναι δεν με κρατάει πια. Ο φόβος έχει δώσει τη θέση του στην άγνοιά του.
Όσο πάω ανω-ριμάζω.
Δεν σαπίζω, δεν διαβρώνομαι, παρά-παραμένω παιδί. Δεν ενσωματώνομαι στο παιχνίδι του συμβιβασμού, που πολλοί νομίζουν ότι παίζουν στα χέρια. Μόνο χαμένους έχει. Αυτούς που η καρδούλα τους έχει κάποιον σφυγμό. Οι υπόλοιποι δεν γεννήθηκαν για κάτι άλλο. Ή μάλλον δεν γεννήθηκαν.
Η αποτίναξη όμως του φόβου πρέπει να καταγραφεί.
Για να γραφτούν άρθρα, ποιήματα, ιστορίες. Για να γίνουν οι πιο μικρές και οι πιο μεγάλες πράξεις γενναιότητας, αυτές που πριν τις κάνεις, νιώθεις ότι η καρδιά σου θα βγει από το στήθος σου και θα περπατήσει χωρίς εσένα.
Δεν έρχομαι ως γενναίος, ως θριαμβευτής. Έρχομαι σαν φοβισμένος, δειλός και ξένος να πω ότι όσων ακόμα χτυπά η καρδιά, η ώρα είναι τώρα να δράσουν. Ας ενώσουμε τους φόβους μας και τότε όλοι αυτοί θα χαθούν. Ας.