Ζω, πεθαίνω· Καίγομαι και πνίγομαι,
Ζεσταίνομαι υπερβολικά ενώ αντέχω το κρύο,
Η ζωή μου είναι ταυτόχρονα πολύ σκληρή και πολύ μαλακή,
Έχω μεγάλες στεναχώριες αναμεμειγμένες με χαρά.
–
Την ίδια στιγμή γελάω και κλαίω,
Και μεσ’ την απόλαυση πολύ βαριά υποφέρω,
Η χαρά μου φεύγει και για πάντα κρατάει,
Την ίδια στιγμή στερεύω κι ανθίζω.
–
Έτσι η Αγάπη ασταθώς με οδηγεί,
Κι όταν νομίζω ότι νιώθω κι άλλο πόνο,
Χωρίς να το καταλάβω με βρίσκω ελεύθερη από τη θλίψη.
–
Τότε, όταν θεωρώ τη χαρά μου δεδομένη,
Και βρίσκομαι στο ύψος της επιθυμητής χαράς μου,
Με γυρνάει πίσω στην πρότερή μου δυστυχία.
Σε ελεύθερη απόδοση από τη Συν-ουσία