Απόσπασμα από το βιβλίο “Πλατεία Ουάσινγκτον” του Χένρι Τζέιμς:
Εκείνη ήταν ένα υγιές, εύρωστο παιδί, χωρίς ούτε ένα ίχνος από την ομορφιά της μητέρας της. […]
Η Κάθριν εμφανώς δεν ήταν έξυπνη. Δε διάβαζε γρήγορα και όντως δεν έκανε τίποτα γρήγορα. Δεν ήταν ασυνήθιστα προβληματική κι είχε αρκετές γνώσεις για να στέκεται αξιοπρεπώς στην κουβέντα με τους σύγχρονούς της, ανάμεσα στους οποίους πρέπει να αναγνωρίσουμε ωστόσο, ότι είχε δευτερεύουσα θέση. Είναι ευρέως γνωστό ότι στη Νέα Υόρκη είναι πιθανό ένα νέο κορίτσι να έχει πρωτεύουσα θέση. Η Κάθριν, που ήταν πάρα πολύ ταπεινή, δεν είχε καμία επιθυμία να λάμψει και στις περισσότερες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως τις αποκαλούν, θα την έβρισκες να παραμονεύει στο παρασκήνιο. […]
Ο πιο βαθύς πόθος της ήταν να τον ευχαριστεί (ενν. τον πατέρα της) και στο μυαλό της ευτυχία ήταν να ξέρει ότι κατάφερε να τον ευχαριστήσει. […]
Του δόκτορος Σλόπερ θα του άρεσε πολύ να είναι περήφανος για την κόρη του, αλλά δεν υπήρχε τίποτα να περηφανευτείς για την δύσμοιρη Κάθριν. Δεν υπήρχε και τίποτα, φυσικά, που να σε ντροπιάζει· Ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για τον Δόκτορα, ο οποίος ήταν ένας περήφανος άνδρας και θα απολάμβανε να μπορεί να σκέφτεται ότι η κόρη του είναι ένα ασυνήθιστο κορίτσι. […]
Αυτή τη στιγμή, εκείνη δεν έμοιαζε μόνο ανίκανη να προκαλέσει κάποια έκπληξη· ήταν απορίας άξιον αν μπορούσε να εκπλαγεί και η ίδια. Ήταν τόσο ήσυχη και αδρανής.
Σε ελεύθερη απόδοση από τον Α. Α. Μητρόπουλο